Dostluk Menfaat İçin Değil, Güven İçindir

Hayatta insanın karşısına birçok kişi çıkar. Kimi sadece iyi günümüzde yanımızda olur, kimi ise zor zamanlarımızda bile elimizi bırakmaz. İşte gerçek dostluk, insanların birbirine ihtiyaç duyduğu zamanlarda değil, hiçbir çıkar beklemeden birbirlerinin yanında olduklarında ortaya çıkar.

Bazen insanlar kendi menfaatleri için arkadaşlarını, hatta “dostum” dedikleri kişileri bile kolayca terk edebilir. Bir çıkar uğruna verilen sözler unutulabilir, yıllarca kurulan güven bir anda yok sayılabilir. Oysa gerçek dostluk, kişinin işine yaradığımız sürece yanımızda olmak değildir. Gerçek dostluk, hiçbir şey beklemeden birbirine değer vermektir.

Bir insanın sırtından konuşmak, onun güvenini kullanmak veya kendi çıkarımız için onu yarı yolda bırakmak sadece bir arkadaşlığı bitirmez; aynı zamanda insanın en değerli şeylerinden biri olan güveni de yok eder. Çünkü birine dostum dediğimiz zaman ona yalnızca zamanımızı değil, güvenimizi ve hayatımızdaki özel bir yeri de veririz. Bu güveni kırmak bazen bir özürle bile tamamen düzeltilemeyecek yaralar bırakabilir.

Dost dediğimiz insanın hatası olduğunda arkasından konuşmak yerine yüzüne söylemek, zor zamanında yanında olmak ve başarısını kıskanmak yerine onunla birlikte mutlu olmak gerekir. Çünkü gerçek dost, senin düştüğünde seni kaldıran; herkes uzaklaştığında yanında kalan; başarısız olduğunda seni küçümsemeyen ve başarını kendi başarısı gibi görebilen kişidir.

İnsanların hayatımıza girmesi kadar, hayatımızda neden kaldıkları da önemlidir. Eğer bir insan yalnızca çıkarı olduğu zaman bizimle konuşuyor, işi bittiğinde bizi unutuyorsa buna dostluk demek zordur. Dostlukta hesap kitap değil, samimiyet vardır. Menfaat geçici olabilir; fakat gerçek dostluk yıllar boyunca değerini koruyabilir.

Bu yüzden hayatımızdaki insanları kaybetmeden önce onların kıymetini bilmeliyiz. Bir dostun kalbini kırmak, güvenini boşa çıkarmak veya kendi çıkarımız için onu yarı yolda bırakmak kolaydır; fakat kaybedilen güveni yeniden kazanmak çok daha zordur.

Unutulmamalıdır ki gerçek dost, menfaat bittiğinde gitmeyendir. Dostluk, zor zamanda belli olur; sadakat ise insanın kimse görmezken verdiği kararlarda ortaya çıkar. Bir insanın sırtından vurmak yerine yanında durmak, çıkar için satmak yerine değerini bilmek gerekir. Çünkü hayatta birçok insan tanıyabiliriz ama gerçekten dost diyebileceğimiz insanlar her zaman çok azdır.

Dostluğu çıkar için satmayın. Çünkü para, fırsat ve menfaat yeniden bulunabilir; fakat kırılan bir güven ve kaybedilen gerçek bir dost her zaman geri dönmeyebilir.