Sen iyiyken yanından ayrılmayan, hep yanındayız diye söz verenler , gün gelir çıkarları doğrultusunda uzaklaşırsa üzülme. Çünkü insanın bir sürü arkadaşı olur ama bir kaç dostu olur. Şu zamanda insanların dostluğu acemi aşçının yemeğine benzer'' görüntüsü iyidir ama tadı yoktur''. Dost dediğin senin açığını, hatanı gözeten değil, onu eritendir. Hakiki dost sana bahanelerle gelmez. Hakiki dost seninle gülen, seninle ağlayan, seninle mutlu olandır.

Tüm canlılar ilgive sevgiye muhtaçdırlar. Bir çıkar, menfaat üzerine kurulan ilişkiye dostluk diyemeyiz. Gelen gideni aratır diye boşa denmemiştir. Düşünüyorum da eskiden insanların çoğu bunu başarabilmişler. İmkanları doğrultusunda karşılıksız paylaşımcılık varmış.

Şimdi ne oldu ne değişti?. Bu hale gelmemizin suçlusu yine biz insanlar. Çünkü her şeyi aşırı, hızlı ve çabuk tükettik. En son söyleyeceğimizi en başta konuştuk. Hak edenin hakkını vermedik. Kendileri için değil toplum için çaba gösterenleri görmedik.

Daha iyi yaşamak adına uzaklaştık, gelenekleri bitirdik ve kanaatkarlık bitti. Yapılan iyilikler takdir görülmedi. İnsanlar nankör olmaya ve karşılığını beklemeye başladılar. Emeğin karşılığı menfaat oldu. İnsanlar yardımsever ve iyilikten uzak, benden uzak bana dokunmasın mantığı ile bencil yaşamayı tercih ettiler. Merhameti bıraktığınız anda menfaat karşınıza çıkar. Yaptığınız iyiliğin , güzel bir sözün karşılığını beklediğinizde , sizde o kervana katılırsınız. Yolun götürdüğü bir yere gitmeyin. YOL olmayan bir yere gidinki kendi iziniz kalsın..